کاهوسکنجبین

از قضا سرکنگبین صفرا فزود

kaho — Sun, 06 Sep 2009 17:31:18 GMT

از این پس منت سرم بگذارید و تشریف بیاورید اینجا:

گلاب به رویتان

kaho — Tue, 01 Sep 2009 09:16:18 GMT

ق.ن: از وقتی تویئتر فیلتر شد دیگه زیاد تویئت نمی‌کنم، ولی خب این نوشته‌های پایین منتخبی از نوشته‌های صد وُ چهل حرفی ِ من هستند:

این روزها: اگر دیدی جوانی بر درختی تکیه کرده، بدان گُشنه‌اش شده است و سکته کرده.
●
یعنی می‌خوام اون‌قدر غذا بخورم که افطار رو بچسبونم به سحری.
●
عین ِ روز روشنه که آینده طرف می‌آد می‌گه: شما کجا بودین وقتی ما برای تغییر نظام ک.و.ن دادیم؟
●
روز، داخلی، سلولی انفرادی و تاریک؛ بازجوی اول خطاب به بازجوی دوم: نه، ممنون، اگه خدا قبول کنه روزه‌ام، شما بفرمایید، من نمی‌کنم.
●
شبا برا سحری بلند می‌شی؟ نه، من فقط برا شاشیدن بلند می‌شم.
●
مگر آقا بیاید، جلوی جولان ِ آقازاده‌ها را بگیرد.
●
خدا بی کَس است، مسیح بی پدر.
●
پول ِ ک.ون دادن، خرج ِ درمان ِ بواسیر می‌شه.
●
پرورش ِ اموات...
●
رفیق اگه رفیق باشه، آدم لازم نیست حتیٰ منتِ زنش رو بکِشه.
●
در حد ِ تیم ِ ملی ترشی سیر خوردم، پاشم، پاشم برم ستاد ِ احمدی‌نژاد یه نطق ِ غرایی بکنم بیام.
●
سعدی در مورد مدیری که می‌خواهد بر مردم ریاست کند، می‌فرماید: سگ از بهر ِ گله است، نه گله برای سگ.
سعدی در جای دیگر می‌گوید: ملوک از بهر ِ پاس ِ رعیت‌اند، نه رعیت از بهر طاعت ملوک.
●
ماها سوسک رو می‌کُشیم، خارجی‌ها می‌خورن. این اسراف نیست؟
●
یکی از زمین‌خوارهای فارس گفته بود: بابا من که خیلی زمین ندارم، یه تیکه زمین دارم، استان فارس افتاده توش.
●
من هر چی جوراب ِ تمیز و سالم دارم، بابام برمی‌داره می‌پوشه، بعد جالب؛ هیچ جوری هم قبول نمی‌کنه که این جوراب ِ من بوده، نه اون،
تازه؛ جالب این‌جاست که یه مدتی با کمربند وُ کتاب وُ ماشین حسابم هم همین کار رومی‌کرد، که با شهادت مادرم تونستم ثابت کنم این وسایل مال ِ منه.
●
وقتی طوفان ِ نوح اومد،‌ شیطان کجا بود؟! نه، خدا وکیلی کجا بود؟!
●
خساست کافی‌ست، بوسه‌ای به من بده.
●
زمانی کشور ِ پیشرفته‌ای داریم که ملت با شنیدن صدای هواپیما، آسمون رو نگاه نکنن.
●
بعضی از دخترا برا حقوق ِ ماهی 80 تومن می‌رن سرکار، حالا این‌جا این سوال برا من پیش میاد که؛ اینا پول ِ آرایششون رو از کجا در میارن؟
●
ما مدرسه که می‌رفتیم وسیله‌ی نظامی ِ داشتیم به اسم ِ ماش‌پران که با آن دهن دوست و معلم را سرویس می‌کردیم. لذتی داشت آقا که نپرس، کِیفی می‌داد که نگو.
●
تا گلاب به رویتان اسهال نگیرید، قدر دستشویی فرنگی را نمی‌دانید.

اولین گُل‌چین از نوشته‌های صد وُ چهل حرفی ِ من
دومین گُل‌چین از نوشته‌های صد وُ چهل حرفی ِ من

امید

kaho — Sat, 29 Aug 2009 08:35:18 GMT

دهان ِ جوجه‌ی گرسنه باز بود؛

پرنده
به آشیانه بازمی‌گشت
.
.
.

وَ سنگی به منقار داشت...

پ.ن: محمدرضا شفیعی کدکنی، پنج‌شنبه‌ی هفته‌ی گذشته، ایران را به مقصد امریکا ترک کرد...
پ.ن: آره، من دارم گریه می‌کنم.

کراواتِ سیاست وُ عمامه‌ی آخوندی

kaho — Tue, 25 Aug 2009 19:06:18 GMT

سیاستِ شما، عین ِ دیانت شماست.

پ.ن: برای روز ِ قدس،
دستمال به دست گرفته‌اید وُ دنبال ِ رفسنجانی می‌دوید؟
کسی نمی‌آید برایتان شعار بدهد؟

پا به پا بُرد / مُرد

kaho — Wed, 19 Aug 2009 07:18:18 GMT

پرنده
تند، تند
راه می‌رود
.
.
.

بال‌هایش را باور نمی‌کند.

یا شاید:

پرنده
بال‌هایش را
باور نمی‌کند
.
.
.

از ارتفاع می‌ترسد.

اصلاً شاید:

پرنده
تند، تند
راه می‌رود
.
.
.

دفن کرده است در زمین
بال‌هایش را.

این سرنوشتِ جهان است، مسخره باید کرد انسان را

kaho — Sat, 15 Aug 2009 11:46:18 GMT

هر چند سال
پس از دوره‌ای سکوت وُ سکون
پرچمی
با رنگی متفاوت،
در دست عده‌ای
با جهان‌بینی ِ متفاوت
به اهتزاز در می‌آید
که با شور وُ شعف فریاد می‌زنند:

مرزها را در هم بریزید،
قانون‌ها را تغییر دهید
وَ به برابری بیندیشید،
ما برای شما
عدالت می‌آوریم وُ آزادی.

امّا تنها میراثشان برای ما
پس از ماه‌ها
جَنگ وُ گلوله وُ قیام؛

خیابان‌هایی‌ست، سرخ شده با خون،
زندان‌هایی‌ست پُر از انسان‌های آزاده
وَ گورستان‌هایی مَملو از مادران ِ داغدار.

ما می‌دانستیم؛ فریب می‌خوریم

kaho — Wed, 12 Aug 2009 12:07:18 GMT

ما مسیحان ِ بی پدریم
غریب وُ بی‌کَس،
با صلیب‌هایی بر دوش
آواره‌ی خیابان‌ها.

امّا شما
ای منادیان ِ آزادی،
ای دعوت‌کننده‌گان ِ رستگاری،
پیش ِ چشم ِ ما؛

نه بزرگ شدید
نه بزرگوار.

پ.ن۱: آیا...
پ.ن۲: we
پ.ن۳: this
پ.ن۴: i
پ.ن۵: Life

من وُ خیالت

kaho — Sun, 09 Aug 2009 07:58:18 GMT

چمدانت را باز کن،
با وسواس
یکی، یکی
خاطره‌ها وُ خنده‌هایت را
که از گوشه گوشه‌ی
این خانه‌ی پیر وُ قدیمی جمع کرده‌ای،
در آن بچین،
کفش ِ سفید ِ پاشنه بلندت را بپوش وُ
بی هیچ وداع وُ خداحافظی
تَرکم کن.

بی هیچ وداع وُ خداحافظی
تَرکم کن
اما قول بده:
آهسته وُ آرام قدم برداری
قسم بخور:
که هیچ شتاب وُ عجله‌ای در گام‌هایت نباشد،
امان بده تا نفسی تازه کنم،
دنبالت راه بیفتم وُ
پشت ِ سَرت؛
دانه‌های یاقوت وُ خُرده‌های شعر جمع کنم.

برای آدم وُ حوا

kaho — Thu, 06 Aug 2009 08:51:18 GMT

نظرم در موردِ تو
تغییر کرده است؛
دیگر
دوستت ندارم،
.
.
.

می‌پرستمت...

........................

یا شاید:

از این پس
دوستت ندارم،
.
.
.

می‌پرستمت...

پ.ن: برای بعضی از کامنت‌ها چیزی نوشته‌ام، منت بگذارید و بخوانیدش.

تا ابد

kaho — Sun, 02 Aug 2009 12:13:18 GMT

شعری
.
.
.

گرم وُ گیرا،
به زمزمه
زیر ِ لبم.